Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus,
Zanim przejdę do omówienia dzisiejszej perykopy Ewangelii św. Mateusza, chciałbym przytoczyć sytuację, z którą się zetknąłem na jednym z portali internetowych jakiś czas temu. Otóż na kawie spotykają się dwie panie w średnim wieku, eleganckie, widać, że majętne, dobrze, markowo ubrane, kosmetyki z górnej półki, eleganckie, (aby było jasne to nie jest nic zdrożnego mieć takie dobra). Jedna z nich mówi do drugiej: „na ulicy sprzedawała jakaś starsza kobieta warzywa ze swojego ogródka, widać, że próbuje łączyć koniec z końcem, jak straszna jest taka bieda – mówi dalej – chciała 10 zł za miks warzyw do zupy a ja do niej, dam 7 zł, ta starsza pani zgodziła się i wiesz kochana zaoszczędziłam 3 zł.” Rozmowa potoczyła się dalej na tematy najnowszej kolekcji mody od renomowanego projektanta, którą to jedną z kreacji jedna z Pań sobie zamówiła. Myślę, że wielu z was spotkało się z postami podobnej treści, umieszczonymi w Internecie.
Drogie siostry, drodzy bracia,
Jeszcze raz podkreślam, nie jest to nic złego mieć więcej. Ważne jest jak tymi dobrami zarządzamy, jakie znaczenie nadajemy im w naszym życiu, w naszej codzienności. Jestem przekonany, że wiecie do czego zmierzam.
Św. Mateusz ukazuje nam ostatnie nauczanie Jezusa przed swoją męką. To wyjątkowe nauczanie, które powinno nam dać ważną lekcję w doczesnym życiu. Syn człowieczy przyjdzie w chwale, z aniołami, usiądzie na tronie jako Król Wszechświata i przed Nim zgromadzą się wszystkie narody- podkreślam: wszystkie, i oddzieli wszystkich ludzi na dwie grupy. Dokona, można by powiedzieć prostego podziału, wręcz banalnego, ale czy ten podział jest naprawdę prosty?
Zasada sądu nad ludźmi jest prosta: Bóg upomni się o czynione przez Ciebie dobro: byłem głodny, czy dałeś mi jeść… Byłem spragniony, czy dałeś mi pić czy nie …. Byłem przybyszem, przyjąłeś mnie czy też nie… Byłem nagi, przyodziałeś mnie, a może jednak nie… Byłem chory, odwiedziłeś mnie, a może zapomniałeś mnie. Byłem w więzieniu, przyszedłeś do mnie, czy nie przyszedłeś. I nasze zdziwienie: Ale Panie myśmy Cię nie widzieli głodnym, spragnionym, przybyszem, nagim, chorym czy w więzieniu. A On nam odpowie: „Zaprawdę, powiadam wam: wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tego i Mnie nie uczyniliście”.
Mamy tu do czynienia z kilkoma codziennymi uczynkami miłosierdzia wobec drugiego człowieka. Jezus utożsamiając się z tymi najsłabszymi, najbiedniejszymi, odtrąconymi przez wielu, pokazuje nam co jest istotą naszego ziemskiego wędrowania: miłość do drugiego człowieka.
Moi kochani,
Kiedy staniemy przed Panem, On nie będzie patrzeć na to jak jesteśmy ubrani, ile mamy kart kredytowych, jakie mamy tytuły, zaszczyty, stanowiska. On nie zerknie do Internetu, żeby sprawdzić, czy masz wystarczającą ilość „lajków” na Instagramie. Dla Niego to obszary nieistotne. Ale za to możesz usłyszeć pytanie: co było istotą twojego życia? Czy zatroszczyłeś się o dobre relacje z twoją żoną, mężem, dziećmi, kolegami z pracy itd.? Na którym miejscu Twoim życiu była twoja rodzina, przyjaciele? Czy wsparłeś kiedykolwiek starszą sąsiadkę, która w cichości i samotności nie miała z kim zamienić słowa czy wypić herbaty? A gdzie w Twoim życiu było miejsce na spotkanie z Bogiem? Czy miałeś w ogóle dla niego czas? Czy szukałeś w Nim odpowiedzi jak zadbać o to, aby być naprawdę szczęśliwym tj. kochać Go i kochać ludzi.
…
Na chwilę powrócę do sytuacji opisanej przeze mnie na początku.
Cieszy mnie oczywiście fakt, że ta Pani kupiła od starszej kobiety warzywa, pomogła jej, ale czy w tej sytuacji targowanie się o te przysłowiowe parę groszy to toś takiego, aby tym się chwalić? Dla tej starszej kobiety 7 a 10 zł robi różnicę, bo każda złotówka się liczy w jej skromnym, żeby nie powiedzieć biednym, życiu.
Od czasu do czasu pojawiają się w naszej przestrzeni publicznej różne zbiórki pieniędzy pomagające konkretnej osobie lub instytucji. To wspaniała forma realizacji prośby Jezusa o pomaganie innym. Niestety czasem widzę sytuacje, kiedy ktoś wyciąga i otwiera portfel i wśród niejednokrotnie dużej ilości banknotów szuka uporczywie jakiej monety, wrzuca ją, za co jesteśmy oczywiście wdzięczni, bo każdy grosz się liczy. Ofiarodawca po chwili dokonuje dla siebie kolejnych zakupów bez zbędnych emocji, płacąc znacznie więcej. Ponieważ też prowadzę różne zbiórki na rzecz potrzebujących wiem, że pojawiają się i tacy ludzie, którzy wspierają dużymi kwotami, mając chęć podzielenia się tym co mają. Dzisiaj w dobie ogromnego konsumpcjonizmu, kiedy obecnie szaleje okres tzw. black week i rozmaite wyprzedaże, wielu z nas robi zakupy, bo wszędzie „jest taniej”, bo koleżanki też kupują i się chwalą, bo taka okazja się nie powtórzy. Kupujemy rzeczy czasem nam kompletnie niepotrzebne, a potem chwalimy się znajomym, że coś okazyjnie kupiliśmy. Refleksja przychodzi czasem trochę za późno: szafa pełna, w kącie leżą kolejne niepotrzebne gadżety…. ale było tak tanio, że żal było nie kupić.
Drodzy moi, czy musimy i czy chcemy zachowywać się jak atakowany reklamami tłum, który nie potrafi sam określić swoich potrzeb? Czy moje tak ciężko zarobione pieniądze chcę wydać w taki właśnie sposób? A może odłożyć część pieniędzy na inny cel, a drugą częścią pomóc kogoś w potrzebie?…. Przypominam o przykazaniu miłości: „Będziesz miłował Pana Boga twego z całego serca swego, z całej duszy swojej i ze wszystkich myśli swoich, a bliźniego swego, jak siebie samego.” A bliźniego swego, jak siebie samego!!! Obie te miłości są nierozerwalne. Nie można kochać tylko Boga, modlić się do Niego na kolanach, uczestniczyć we wszystkich Mszach św., uczestniczyć w nabożeństwach itp. a następnie wyjść z kościoła i nienawidzić i szydzić z drugiego człowieka, bo myśli inaczej niż my.
To tak nie działa, są niestety takie osoby, które klęczą z gorliwością przed Panem a potem krzyczą lub piszą nienawistne hasła na drugiego człowieka. … Czy wiesz co wtedy się dzieje, Kto wtedy cierpi najbardziej? Odpowiem! – największy ból odczuwa Jezus. Każda obelga, każde złe słowo wypowiedziane czy umieszczone w Internecie to Jego rani najmocniej. Pamiętaj, siostro/bracie, Twoje słowa i czyny zadają Mu cierpienie.
Dzisiaj Jezus przypomina nam jak należy iść przez życie: z miłością do Niego i do bliźniego. Zaniechanie tej miłości może pozbawić nas więzi z Bogiem na zawsze.
Nadchodzi Adwent, może w tym roku warto coś sobie zaplanować w kontekście miłości bliźniego. Empatia a nie egoizm powinien być wyróżnikiem dobrego katolika, dobrego chrześcijanina. To co jest istotne: czynić dobro i iść za głosem Jezusa.
Czytajcie Ewangelię.
Ks. Diakon Marek Łabno – Opole























































































