Drodzy słuchacze Bożego Słowa!
To już przedostatnia niedziela roku liturgicznego. Dzisiaj usłyszeliśmy Ewangelię o talentach. Przesłanie tej Ewangelii mówi, że każdy z nas otrzymał od Boga pewne talenty, aby je pomnażać. Są jednak dwie zasadnicze kwestie dotyczące talentów i ich pomnażania. Po pierwsze może zdarzyć się, że ktoś miał trudną historię życia i może powiedzieć – ja nie mam żadnych talentów, nigdy nie usłyszałem dobrego słowa o sobie, moi rodzice nigdy nie powiedzieli mi, że coś dobrze zrobiłem, wiecznie mieli tylko pretensje. I rzeczywiście mogło tak być, że nikt cię nie docenił. Nikt nie powiedział dobrego słowa. Dlatego dzisiaj z pomocą do ciebie i do mnie przychodzi Słowo Boga. Bóg nikogo nie przekreśla, nie czyni z nas ludzi pozbawionych talentów. Bóg dał każdemu z nas dary, które trzeba pomnażać. Zostaliśmy stworzeni na obraz i podobieństwo Boga, a to oznacza, że zostaliśmy stworzeni dobrze. Bóg obdarzył nas w pełni swymi talentami. Druga kwestia dotyczy pomnażania talentów. Jak słyszeliśmy w Ewangelii, nie wszyscy słudzy pomnożyli otrzymane dary. Dwaj spośród sług pracowali, wręcz zaryzykowali, aby pomnożyć otrzymane talenty, za co otrzymali pochwałę i nagrodę. Zaś trzeci sługa zakopał swój talent, za co spotkała go nagana.
Nie wystarczy mieć talenty. Trzeba umieć je pomnożyć. To jest często ciężka praca, zmaganie czy ryzyko. Jednak tylko w taki sposób, można pomnożyć talenty i otrzymać od Boga pochwałę i nagrodę. Czy jestem podobny do tych sług, którzy pomnożyli otrzymane dary, talenty? A może zwyczajnie mówię Bogu, że nic z tego pomnażania talentów nie będzie. Czy Bóg może liczyć na mnie? Czy może On do ciebie i do mnie powiedzieć słowa – jesteś moim sługą na którego mogę liczyć, bo pracowałeś i pomnożyłeś otrzymane talenty?
Jeśli przychodzą w życiu takie momenty, dni, kiedy wątpisz w siebie i swoje umiejętności, to niech towarzyszy ci pewne świadectwo. Pewien człowiek urodził się bez rąk. Jako dziecko nie zdawał sobie sprawy ze swej ułomności. Przyszło to z czasem, kiedy zaczął odkrywać swoje ograniczenie. Nie mógł swobodnie wykonywać codziennych czynności. Jego rówieśnicy wyśmiewali go. Musiał nauczyć się jeść, myć, czesać używając stóp. To wszystko powodowało, że czuł się coraz bardziej przytłoczony. Nie miał po co żyć jako kaleka bez rąk. Jednak w tym wszystkim miał coś, co dawało mu siłę – miał wiarę. Wierzył, że Bóg go kocha i ma wobec niego swój plan. Wierzył, że mimo tego kalectwa, Bóg dał mu także jakieś talenty. Przyzwyczajony do wykonywania czynności stopami, zaczął naukę gry na gitarze, używając właśnie stóp. I osiągnął sukces. Jedną z najbardziej niezwykłych chwil w jego życiu, było spotkanie z Papieżem Janem Pawłem II w Stanach Zjednoczonych, gdzie dla Papieża i licznie zgromadzonych wiernych zagrał piosenkę. Od tej pory daje świadectwo, że każdy otrzymał od Boga talent i siłę do pomnażania tego talentu.
Bóg nie pyta nas ile mamy talentów, bo On dobrze wie, tylko o to, co z nimi zrobimy. Niech dzisiejsza Eucharystia i każda kolejna w których On daje nam siebie, uczy nas żyć jak słudzy dobrzy i wierni, aby w dniu spotkania, usłyszeć słowa – „wejdź do radości twego Pana”.
Drogi Bracie! Droga Siostro!
Bóg dał ci talenty! Pomnażaj je! On liczy na ciebie!
x. Grzegorz Jurkiewicz
