WIARA, KTÓRA SIĘ NIE PODDAJE
Dzisiejsza Ewangelia ukazuje kobietę kananejską, która przychodzi do Jezusa z bólem matki proszącej o ratunek dla swojego dziecka.
Nie należy ona do narodu wybranego, lecz wierzy, że miłosierdzie Chrystusa może przekroczyć każdą granicę.
Jej miłość do córki jest silniejsza od lęku, wstydu i niechęci otoczenia.
Jezus początkowo milczy, jakby nie słyszał jej wołania.
Bóg czasem również wobec nas wydaje się milczeć, choć prosimy Go długo i z całego serca.
Wtedy łatwo pomyśleć, że nasza modlitwa nie ma sensu albo że zostaliśmy przez Niego zapomniani.
Kananejka nie odchodzi jednak rozgoryczona i nie przestaje ufać.
Pada przed Jezusem i wypowiada najprostszą modlitwę człowieka bezradnego: „Panie, dopomóż mi!”.
Jej pokora nie jest poniżeniem, ale odwagą serca, które wie, gdzie znajduje się jedyny ratunek.
Chrystus dostrzega jej wytrwałość i mówi: „O niewiasto, wielka jest twoja wiara”.
W codziennym życiu także my modlimy się za chore dzieci, rozpadające się rodziny, utraconą miłość, powrót bliskich do Boga oraz rozwiązanie spraw po ludzku niemożliwych.
Może od dawna nie widzimy odpowiedzi, lecz dzisiejsza Ewangelia prosi nas, abyśmy nie przestawali wołać.
Wiara nie polega na tym, że Bóg natychmiast spełnia każde nasze pragnienie, lecz na trwaniu przy Nim również wtedy, gdy nie rozumiemy Jego milczenia.
Jezus pokazuje nam także, że żaden człowiek nie jest obcy Bożemu miłosierdziu ani wyłączony z Jego miłości.
Prośmy więc o serce kobiety kananejskiej — pokorne, odważne i tak mocno ufające Chrystusowi, że nie podda się nawet w godzinie najtrudniejszej próby. Błogoslawionej niedzieli.
