Ewangelia XXIII Niedzieli Zwykłej ukazuje nam, jak wielką odpowiedzialność ponosimy za siebie nawzajem.
Jezus mówi: „Gdy brat twój zgrzeszy przeciw tobie, idź i upomnij go w cztery oczy”.
Upomnienie braterskie nie jest pozwoleniem na osądzanie ani publiczne zawstydzanie człowieka.
Chrystus wskazuje wyraźnie jego cel: nie pokonać winnego, lecz pozyskać brata.
Jakże często postępujemy odwrotnie, opowiadając innym o czyimś błędzie, zanim porozmawiamy z tym, kto nas zranił.
Zamiast budować drogę pojednania, powiększamy w ten sposób dystans, zranienie i wzajemną nieufność.
Tymczasem rozmowa przeprowadzona w cztery oczy chroni godność drugiej osoby i daje jej możliwość spokojnego uznania własnej winy.
Prawdziwe upomnienie musi rodzić się z miłości, a nie z gniewu, zemsty czy potrzeby udowodnienia swojej racji.
Wymaga ono również pokory, ponieważ zanim wskażemy błąd brata, powinniśmy uczciwie spojrzeć na własne sumienie.
Jeśli pierwsza rozmowa nie przynosi owocu, Jezus zachęca, aby cierpliwie szukać dalszej drogi do serca człowieka.
Dopiero wtedy do wspólnej troski mogą zostać zaproszone osoby dojrzałe, roztropne i pragnące pojednania.
Każdy kolejny krok ma służyć ocaleniu więzi, a nie potępieniu grzesznika.
Kościół jest bowiem wspólnotą ludzi słabych, którzy potrzebują Bożego przebaczenia i wzajemnej pomocy w powstawaniu z upadków.
Jezus zapewnia również, że tam, gdzie dwaj albo trzej gromadzą się w Jego imię, On sam jest pośród nich.
Modlitwa wspólnoty staje się miejscem, w którym ludzkie konflikty mogą zostać oddane uzdrawiającej łasce Boga.
Gdy naprawdę zapraszamy Chrystusa do naszych relacji, słowa stają się łagodniejsze, serca bardziej otwarte, a przebaczenie możliwe.
Prośmy więc o mądrość, abyśmy potrafili mówić prawdę z miłością i przyjmować upomnienie bez pychy.
Niech każda trudna rozmowa podejmowana w imię Jezusa prowadzi nie do zwycięstwa jednej strony, lecz do odzyskania brata i odbudowania wspólnoty.
