Ewangelia XXIV Niedzieli Zwykłej prowadzi nas do jednej z najtrudniejszych, ale zarazem najpiękniejszych prawd chrześcijaństwa, do przebaczenia. Piotr pyta Jezusa, ile razy ma przebaczyć bratu, który przeciwko niemu zawinił.
W jego pytaniu ukrywa się pragnienie ustalenia granicy, po przekroczeniu której można już zamknąć serce przed drugim człowiekiem.
Jezus odpowiada: „Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy”. Nie chodzi tutaj o dokładną liczbę, ale o gotowość do przebaczania zawsze, gdy człowiek szczerze pragnie pojednania. Chrystus opowiada przypowieść o słudze, któremu darowano niewyobrażalnie wielki dług. Ten sam człowiek nie potrafił jednak okazać miłosierdzia bliźniemu, który był mu winien niewiele. Otrzymał łaskę, lecz nie pozwolił, aby przemieniła ona jego własne serce.
W tej dramatycznej sprzeczności możemy rozpoznać także samych siebie. Każdego dnia prosimy Boga o przebaczenie, a jednocześnie długo przechowujemy w pamięci błędy, słowa i zaniedbania innych ludzi. Przebaczyć nie znaczy uznać, że nic się nie wydarzyło, ani pozwolić, aby krzywda była nadal wyrządzana. Przebaczyć znaczy zrezygnować z zemsty i nie pozwolić, aby doznane zło kierowało całym naszym dalszym życiem.
Niekiedy przebaczenie jest długą drogą, podczas której wielokrotnie powierzamy Jezusowi ten sam ból. Pamięć o długu darowanym nam przez Boga pomaga spojrzeć z miłosierdziem na słabość drugiego człowieka. Brak przebaczenia nie zatrzymuje przeszłości, lecz zamyka nasze serce w jej najboleśniejszym momencie. Prośmy Chrystusa, aby uwolnił nas od ciężaru urazy i nauczył przebaczać tak, jak On nieustannie przebacza nam. Niech Boże miłosierdzie, które sami otrzymujemy, staje się przez nasze słowa, decyzje i gesty darem przekazywanym innym. Błogosławionej niedzieli.
