W dzisiejszej Ewangelii Jezus opowiada o człowieku, który przed podróżą powierzył swój majątek trzem sługom. Każdy otrzymał inną część, stosownie do swoich możliwości.
Dwaj pierwsi puścili powierzony majątek w obrót, a trzeci ze strachu zakopał swój talent w ziemi. Po powrocie pan pochwalił dwóch pierwszych tymi samymi słowami, choć każdy przyniósł mu inną sumę. W obu dostrzegł tę samą wierność.
Łatwo nam porównywać się z innymi i myśleć, że dopiero z ich zdolnościami moglibyśmy uczynić coś dobrego. Tymczasem ktoś obok nas potrzebuje właśnie tego, czym możemy się podzielić dzisiaj. Dla samotnego człowieka darem może być pół godziny rozmowy, podczas której ktoś naprawdę go słucha. Dla młodego człowieka, który przestał w siebie wierzyć, takim darem może być cierpliwa pomoc w zrobieniu pierwszego kroku. Nieraz dopiero po latach dowiadujemy się, ile dla kogoś znaczył gest, o którym sami dawno zapomnieliśmy.
Trzeci sługa zwraca panu to, co otrzymał, i przyznaje, że się bał. My także potrafimy zakopać dobro, kiedy boimy się ośmieszenia, odmowy albo tego, że sobie nie poradzimy.
Może od dawna chcemy wyciągnąć rękę do zgody, ale wciąż czekamy, aż druga osoba odezwie się pierwsza. Może widzimy czyjąś biedę, lecz odkładamy pomoc, bo wydaje nam się, że możemy dać zbyt mało. Zaufanie do Boga dojrzewa właśnie wtedy, gdy podejmujemy dobro mimo obaw.
Zapytajmy dziś w modlitwie, jaki dar Bóg złożył w naszych rękach. Pomyślmy o jednym człowieku, któremu ten dar może teraz posłużyć. Przynieśmy jego imię na Eucharystię i poprośmy o odwagę, by po powrocie do domu zrobić pierwszy krok. Chrystus zaprasza nas do swojej radości, a jej przedsmak poznajemy już wtedy, gdy widzimy, że komuś dzięki nam jest lżej. Panie Jezu, daj nam serce wdzięczne za to, co otrzymaliśmy, i odważne w dzieleniu się tym z innymi. Błogosławionej niedzieli.
