Siostry i Bracia
W dzisiejszym uroczystym dniu, odzyskania przez naszą Ojczyznę niepodległości, pragnę wraz z Wami kolejny raz, w obecności naszego Pana Jezusa Chrystusa pochylić się nad tym co nazywamy cnotą patriotyzmu, co nazywamy tradycją, przywiązaniem do narodu, do Ojczyzny w której się urodziłem i wychowałem. Pragnę przypomnieć znaczenie tego znakomitego zawołania: Bóg – Honor – Ojczyzna.
W jaki sposób mówić młodemu Polakowi o patriotyzmie, kiedy z chwilą osiągnięcia pełnoletniości coraz częściej ucieka w świat, nie zważając, ze pozostawia swój rodzinny dom, Ojczyznę – Polskę.
Patriotyzm wynosimy z własnych domów. Wypijamy go z mlekiem swojej Matki. Jest on elementarną troską o sprawy Ojczyzny, patriotyzm to utożsamianie się z tradycją i zasadami narodu, z którego się wywodzimy, w którym wzrastamy i żyjemy. Patriotyzm to również umiejętność ukazywania wobec obcych, tego wszystkiego co najcenniejsze, najpiękniejsze i najlepsze w mojej Ojczyźnie. To również troska o jej bezpieczeństwo, która każdego dnia powinna przybrać formę pełnej zaangażowania postawy o los naszej Ojczyzny.
Jeżeli my – Naród, żyjąc i korzystając z dóbr swej Ojczyzny na co dzień, nie będziemy się z nią utożsamiali, jeżeli nie będziemy z dumą o niej mówili wobec tych wszystkich, dla których nie jest ona domem rodzinnym, jeżeli będziemy ją wyszydzali, nie bądźmy zdziwieni, że pewnego dnia może Ona przestać istnieć. Pokój, wolność i niepodległość nie są wartościami danymi raz na zawsze. Trzeba o nie dbać zabiegać i troszczyć się byśmy ich nie utracili.
Naszym świętym obowiązkiem jest więc troska o losy naszego wspólnego domu, jakim jest Polska. I nawet jeżeli w tym domu braknie Ci Drogi Bracie zrozumienia ze strony tych, którzy nią aktualnie kierują , to mimo to pamiętaj, że nigdy i pod żadnym pozorem, nie należy źle mówić obcym o sprawach swojej rodziny, swojego domu, swojej Ojczyzny. A Twoim narodowym – rodzinnym domem jest przecież Twoja Ojczyzna – Polska.
Pracując i żyjąc codziennie w Ojczyźnie budujmy w niej własny dobrobyt, ale też troszczmy się o rozwój Matki – Ojczyzny. Żyjąc poza jej granicami starajmy się być Jej najlepszymi ambasadorami wszędzie tam, gdzie przebywamy. Niech nasi politycy, parlamentarzyści, ludzie nauki i kultury, duchowni i wszyscy, którzy czują w swym sercu Polskie serce i w żyłach których płynie Polska krew, niech nigdy nie dopuszczą się zdrady swojej Ojczyzny.
Bóg – Honor – Ojczyzna, podpisywanie się tym hasłem zobowiązuje nas do codziennej wierności Bogu i Ojczyźnie. Módlmy się o Jej pomyślność, o Jej bezpieczeństwo. Wyciągajmy lekcje z historii naszego Narodu, z wad i porażek, które prowadziły do rozdzierania naszego Ojczystego Domu przez wrogie nam w tamtych czasach sąsiadujące z nami kraje. Bóg wysłuchał kornej modlitwy wielu pokoleń Polek i Polaków o wolność i bezpieczeństwo naszej Ojczyzny, oddał nam wolność. Umiejmy z niej korzystać i ją szanować. Niech dzisiejsze święto nie będzie kolejnym pretekstem do prężenia muskułów i podkreślania podziałów. Niech będzie to wspólne święto wszystkich Polek i Polaków, kochających swą Ojczystą ziemię. Niech zawołanie , Bóg – Honor – Ojczyzna , stanie się kluczem – hasłem otwierającym drzwi polskich domów poza jej granicami, ale również niechaj będzie siła napędową dla nas, milionów Polek i Polaków żyjących w rodzinnym polskim domu.
W dniu święta naszej niepodległości, pragnę zakończyć to rozważanie modlitwą sługi Bożego Piotra Skargi-wielkiego polskiego patrioty i kaznodziei troszczącego się o dobro Ojczyzny:
„Boże, Rządco i Panie narodów z ręki i karności Twojej racz nas nie wypuszczać, a za przyczyną Najświętszej Maryi Panny – Królowej naszej błogosław Ojczyźnie naszej, by Tobie zawsze wierna chwałę przynosiła Imieniowi Twojemu, a syny swe wiodła ku szczęśliwości. Wszechmocny Wieczny Boże wzbudź w nas szeroką i głęboką miłość ku braciom i najmilszej Matce, Ojczyźnie naszej, byśmy jej i ludowi Twojemu, swoich pożytków zapomniawszy, mogli służyć uczciwie. Ześlij Ducha Świętego na sługi Twoje rządy naszego kraju sprawujące, by wedle woli Twojej ludem sobie powierzonym mądrze i sprawiedliwie zdołali kierować”.
Bp Adam Rosiek
Pierwszy Biskup Kościoła
Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis