Dar MĄDROŚCI
1) Ujawnia prawdziwy sens życia, uzdalnia do tego, że człowiek potrafi przeżywać swoje życie w świetle ostatecznego celu, tj. spotkania z Bogiem po śmierci; ukierunkowuje serce i działanie ku Bogu. Dzięki temu chrześcijanin zawsze ma poczucie sensu życia, nawet jeżeli z tym życiem związane są jakieś próby, przeciwności, cierpienia czy krzyże. Dzięki darowi Mądrości chrześcijanin dokonując w swoim życiu wyborów, stawia sobie pytanie: Czy to, co zamierzam czynić, przybliży mnie do Boga, bardziej mnie z Bogiem zjednoczy? Jest to pytanie podstawowe, gdyż uczeń Jezusa Chrystusa nie podejmuje kroków, które miałyby oddalić go od Boga. Nie będzie zabiegał o dobra materialne, o sławę czy o władzę, gdyby miało się okazać, że musi to robić kosztem drugiego człowieka.
2) Ukierunkowuje myślenie na Pana Boga, uzdalnia do patrzenia na stworzenia i świat w sposób, jak to robi Bóg, czyli z miłością; zaszczepia miłość do tego, co miłuje Pan Bóg oraz nienawiść do grzechu i zła. Wysiłek związany z pracą z darem Mądrości pozwala odkryć prawdziwy obraz Boga i Jego stworzenia, prawdziwy obraz drugiego człowieka i siebie samego. Chrześcijanin potrafi zobaczyć całe piękno świata, piękno człowieka, potrafi spojrzeć na siebie z miłością. Pomimo tego, że pewne zachowania ludzkie mogą go denerwować, drażnić czy smucić, nie przeszkadza mu to w dostrzeganiu całego bogactwa stworzenia, pozwala mu przeżywać drugiego człowieka, także siebie samego, jako kogoś niezwykle obdarowanego, wielkiego, godnego szacunku, czci, jako kogoś, kogo nie można nie kochać! W tym spojrzeniu Bożym na rzeczywistość ziemską łatwiej jest zrozumieć sens krzyża.
W Liście św. Pawła do Koryntian czytamy: „My głosimy Chrystusa ukrzyżowanego, który jest zgorszeniem dla Żydów, a głupstwem dla pogan, dla tych zaś, którzy są powołani (…), mocą i mądrością Bożą” (1 Kor 1, 23-24). Dar Mądrości można rozwijać przez:
1) Jego pragnienie, cenienie, miłowanie, szukanie mądrości („Ją to pokochałem, jej od młodości szukałem, pragnąłem ją sobie wziąć za oblubienicę i stałem się miłośnikiem jej piękna” – Mdr 8,2).
2) Proszenie o ten dar. W Liście św. Jakuba czytamy: „Jeśli zaś komuś z was brakuje mądrości, niech prosi o nią Boga, który daje wszystkim chętnie i nie wymawiając; a na pewno ją otrzyma” (1 Jk 1,5).
3) Przyjęcie go w pokorze, przez otwarcie się na łaskę i odrzucenie zmysłowości („Człowiek zmysłowy bowiem nie pojmuje tego, co jest z Bożego Ducha. Głupstwem mu się to wydaje i nie może tego poznać, bo tylko duchem można to rozsądzić” – 1 Kor 2,14). We współczesnym świecie działanie większości ludzi sprowadza się głównie do rzeczy zmysłowych: dbają oni o to, żeby mieli co jeść, pić, mniej natomiast troszczą się o potrzeby psychiczne. Są też zupełnie zablokowani i nieczuli na świat wartości duchowych. Trzeba niezwykłej cierpliwości, a jednocześnie umiejętności pokazania takim ludziom, że ten świat, ta filozofia życiowa którą przyjęli, prowadzi do śmierci, że przyjemność, radość, której doświadczają, nie ma żadnych perspektyw.
Dodaj komentarz