„Pozwólcie obojgu róść aż do żniwa.” (Mt 13,30)
Patrząc na świat, bardzo często zadajemy sobie pytanie: Dlaczego Bóg pozwala, aby dobro i zło istniały obok siebie? Dlaczego cierpią ludzie dobrzy? Dlaczego nieuczciwi często odnoszą sukcesy? Dlaczego Pan nie usunie zła jednym gestem swojej wszechmocy? Jezus odpowiada na te pytania przypowieścią o pszenicy i chwaście. Gospodarz nie pozwala sługom wyrywać chwastów zbyt wcześnie, ponieważ mogliby razem z nimi zniszczyć również dobrą pszenicę. To niezwykle ważna lekcja także dla nas. Jak często wydajemy pochopne sądy o drugim człowieku. Jak łatwo przekreślamy tych, którzy popełnili błędy.
Tymczasem Bóg patrzy dalej niż my. On widzi nie tylko to, kim człowiek jest dzisiaj, ale również to, kim może się jeszcze stać dzięki Jego łasce. Święci nie rodzili się świętymi. Wielu z nich miało za sobą trudną drogę nawrócenia. Gdyby Bóg osądził ich zbyt wcześnie, świat nigdy nie poznałby świętego Augustyna, świętej Marii Magdaleny czy świętego Pawła. Dzisiejsza Ewangelia uczy nas cierpliwości. Najpierw wobec innych. Ale także wobec samych siebie. Bo każdy z nas nosi w sercu zarówno ziarno dobra, jak i chwasty naszych słabości. Chrystus nie przestaje jednak cierpliwie pielęgnować dobra, wierząc, że ono wyda owoc. Nie traćmy więc nadziei. Bo Bóg jest cierpliwym Ogrodnikiem, który nigdy nie przestaje wierzyć, że nawet najbardziej poranione serce może jeszcze wydać piękny plon. Niech ta niedziela będzie dla nas zaproszeniem do większej cierpliwości, miłosierdzia i ufności wobec Bożego planu. Błogosławionej niedzieli.
