ABY NIKT NIE SZEDŁ SAM
Program duszpasterski
Katolickiego Kościoła Narodowego w Polsce
na Rok Pański 2027
„Jezus przybliżył się i szedł z nimi” (Łk 24,15)
Umiłowani Bracia w Kapłaństwie, Osoby Życia Konsekrowanego, Drogie Siostry i Bracia!
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego rozpoczynamy kolejny etap naszej wspólnej drogi. W naszej pracy na Niwie Pańskiej w 2027 roku, przyjmujemy to oto zawołanie: „Aby nikt nie szedł sam”. Pragniemy, aby stały się one codziennym zobowiązaniem całego Kościoła, nas wszystkich: biskupów, prezbiterów, diakonów, osób zakonnych i wiernych świeckich.
Każdego dnia staramy się nosić w sercach troskę o ludzi, którzy tracą wiarę, opuszczają wspólnoty, przestają się modlić. Myślimy o rodzinach doświadczających podziałów, o młodych szukających sensu życia, o chorych i samotnych. Pamiętamy również o tych, którzy wierzą w Boga, lecz często po bolesnych doświadczeniach utracili zaufanie do Kościoła.
Za każdą z tych trudnych historii stoi żywy człowiek, którego Chrystus zna i kocha. Chcemy go spotkać, usłyszeć i otoczyć troską. Być może są oni tą ewangeliczną owieczką, która się zagubiła w meandrach swojego życia. Chcemy również zadbać o tych, którzy trwają w naszych wspólnotach, a mimo bliskości innych nieraz pozostają samotni ze swoim cierpieniem.
- Chrystus przybliża się i idzie z nami
Duchowym obrazem roku 2027 niech będzie droga do Emaus.
Dwaj uczniowie odchodzą z Jerozolimy, niosąc w sercach rozczarowanie i niezrozumienie tego, co się wydarzyło. Jezus przybliża się do nich. Podejmuje wspólną drogę, pyta, słucha, a następnie wyjaśnia Pisma. Pozostaje z nimi i daje się rozpoznać przy łamaniu chleba. Spotkanie z Nim przywraca im nadzieję i prowadzi z powrotem do wspólnoty.
W tej drodze odnajdujemy nasze życie, życie tak wielu kapłanów oraz wiernych. Niesiemy w nim radości, ale również ciężary, których inni często nie dostrzegają. Potrzebujemy obecności Zbawiciela i ludzi, którzy pomogą nam rozpoznać, że On jest blisko.
Naszym ostatecznym celem jest spotkanie z Chrystusem w Jego Królestwie, czyli nasze Niebieskie Emaus. Idziemy ku niemu jako pielgrzymi nadziei. Nie idziemy sami. Pan towarzyszy nam w tym życiowym pielgrzymowaniu, przemawia w swoim Słowie, umacnia w sakramentach i uczy miłości, którą mamy dzielić się z innymi.
Z tej obecności wyrasta nasze posłannictwo. Pragniemy tak towarzyszyć człowiekowi, aby mógł odnaleźć Chrystusa, zaufać Mu i dojrzewać w wierze.
- Trzy zobowiązania na każdy miesiąc roku – trwam, zbliżam się i towarzyszę
- TRWAM PRZY CHRYSTUSIE
Największym pragnieniem sługi Chrystusa powinno być coraz wierniejsze wypełnianie Jego zaproszenia: „Trwajcie w miłości mojej” (J 15,9). Realizacja tego pragnienia wymaga codziennego rozeznawania drogi, którą podążamy, gotowości do poprawy i cierpliwego kształtowania własnego życia według Ewangelii. Potrzebujemy odnowy naszych kapłańskich serc, aby stawały się coraz wierniejszym odbiciem Serca Jezusowego. Z tej wewnętrznej przemiany powinna wyrastać odnowa całego naszego duszpasterstwa. Każdy z nas potrzebuje nawrócenia, modlitwy i otwarcia na prowadzenie Ducha Świętego.
Proszę Was, Bracia Kapłani, o wierną troskę o codzienną Eucharystię, osobistą modlitwę ze Słowem Bożym, adorację i regularne korzystanie z sakramentu pokuty. Niech przygotowanie do celebracji i dziękczynienie po niej pomagają nam zachować żywą świadomość tego, Komu służymy. Wierność spotkaniu z Chrystusem kształtuje naszą zdolność dostrzegania człowieka, cierpliwego słuchania i ofiarnej posługi.
W każdej wspólnocie parafialnej ustalmy stały, comiesięczny czas adoracji i modlitwy za powierzonych nam ludzi, szczególnie za przeżywających kryzys wiary. Zapraszajmy wiernych do powierzania Bogu konkretnych osób, z zachowaniem dyskrecji wobec ich historii. Uczmy modlitwy, w której jest miejsce na ciszę, słuchanie i zawierzenie Panu.
Dbajmy o piękno i godność liturgii oraz o homilie i kazania, zawsze zakorzenione w Ewangelii i bliskie codziennym pytaniom człowieka. Przygotowujmy je z modlitwą i odpowiedzialnością za każde wypowiedziane słowo. Niech pomagają rozpoznawać obecność Boga, rozumieć Jego naukę i podejmować konkretne kroki na drodze nawrócenia.
Trwanie przy Chrystusie pobudza nas do szukania nowych dróg docierania z Ewangelią. Korzystajmy roztropnie z możliwości, dzięki którym możemy spotkać również tych, którzy nie przekraczają dziś progu naszych świątyń. Za ekranem telefonu lub komputera jest konkretny człowiek: chory, samotny, poszukujący, często poraniony i nieufny. Także on potrzebuje słowa nadziei i możliwości nawiązania osobistego kontaktu ze wspólnotą.
Otaczajmy szczególną troską transmisje Mszy świętych i nabożeństw, aby każda była dobrze przygotowana. Czytelny obraz, wyraźny dźwięk, przemyślane kadry oraz skupienie wszystkich posługujących pomagają odbiorcom w modlitwie. Przygotowanie transmisji powierzajmy odpowiedzialnym osobom, sprawdzajmy jej jakość i podawajmy wiernym aktualne godziny celebracji. Pamiętajmy, że sposób naszego zachowania przed kamerą również jest świadectwem wiary i szacunku dla świętych tajemnic. Transmisje niech podtrzymują więź chorych i osób pozostających w domach z Kościołem, a tych, którzy mogą przybyć, zachęcają do osobistego udziału w Eucharystii.
Przygotowujmy ciekawe, przystępne i rzetelne katechezy, odpowiadające na rzeczywiste pytania dzieci, młodzieży i dorosłych. Pomagajmy odkrywać sens modlitwy, sakramentów i życia według Ewangelii. Wykorzystujmy spotkania bezpośrednie, krótkie nagrania, rozmowy i rozważania publikowane w Internecie. Niech każda katecheza podejmuje jasno określony temat, pomaga go zrozumieć i zaprasza do zastosowania poznanej prawdy w życiu.
Nasza obecność w mediach społecznościowych wymaga szczególnej odpowiedzialności. Każdy wpis, komentarz, fotografia i nagranie współtworzą świadectwo, jakie dajemy o Chrystusie i Kościele. Zanim coś opublikujemy, zapytajmy: czy to jest prawdziwe, potrzebne i godne sługi Chrystusa? Czy pomaga człowiekowi zbliżyć się do Boga? Zachowujmy kulturę słowa, sprawdzajmy przekazywane informacje i chrońmy prywatność osób powierzających nam swoje sprawy. Także wobec krytyki odpowiadajmy z opanowaniem i szacunkiem. Wystrzegajmy się ośmieszania, publicznego roztrząsania konfliktów i wypowiedzi podsycających podziały.
Niech nasza obecność przy ołtarzu, w osobistej rozmowie i w przestrzeni medialnej wyrasta z tej samej miłości do Chrystusa i człowieka. Głośmy tak, aby człowiek mógł usłyszeć Ewangelię, zapragnąć spotkania z Panem i odnaleźć wspólnotę, w której nie będzie szedł sam.
- ZBLIŻAM SIĘ I SŁUCHAM
W 2027 roku ze szczególną troską podejmijmy posługę obecności. Rozumiemy ją jako gotowość do osobistego spotkania z człowiekiem, wejścia z szacunkiem w jego codzienność i towarzyszenia mu w odkrywaniu obecności Boga. Oznacza ona ofiarowanie czasu, uważne słuchanie oraz wierne trwanie przy drugim, szczególnie wtedy, gdy doświadcza cierpienia, zwątpienia i samotności.
Nigdy nie zapominajmy, że Kapłan jest świadkiem Chrystusa całym swoim życiem. Nawet najlepiej przygotowany przekaz medialny potrzebuje potwierdzenia w osobistym spotkaniu. Wiarygodność naszego świadectwa ujawnia się w konkretnych sytuacjach: przy łóżku chorego, w domu pogrążonym w żałobie, podczas rozmowy z człowiekiem zagubionym, w cierpliwej odpowiedzi na trudne pytanie. To właśnie wtedy głoszona przez nas Ewangelia przybiera postać obecności, słowa i czynu.
Idąc za przykładem Jezusa na drodze do Emaus, zbliżajmy się do człowieka, pozwalając mu opowiedzieć swoją historię. Starajmy się zrozumieć, co przeżywa, zanim udzielimy odpowiedzi. Prośmy Ducha Świętego o światło, aby nasze słowo pomagało rozpoznać prawdę, odzyskać nadzieję i podjąć drogę ku Bogu.
Niech stale towarzyszy nam kapłańskie memento: mamy prowadzić do Chrystusa i strzec się wszystkiego, czym moglibyśmy Go zasłonić. Życzliwość i zaufanie, którymi obdarzają nas wierni, przyjmujmy z pokorą i odpowiedzialnością. Powierzony nam człowiek należy do Chrystusa. Naszym zadaniem jest pomagać mu budować coraz dojrzalszą więź ze Zbawicielem: uczyć modlitwy, rozumienia Słowa Bożego, życia sakramentalnego i rozeznawania własnych decyzji w świetle Ewangelii.
Zdrowa relacja duszpasterska służy duchowej dojrzałości i wolności wiernego. Zachowuje właściwe granice, szanuje sumienie i prowadzi do zakorzenienia we wspólnocie Kościoła. Wystrzegajmy się uzależniania człowieka od naszej osoby, szukania jego podziwu czy oczekiwania wyłączności. Owocem naszej posługi powinno być coraz głębsze zaufanie do Boga, trwające również wtedy, gdy zmieni się duszpasterz. Niech słowa świętego Jana Chrzciciela kształtują nasze serca: „Potrzeba, by On wzrastał, a ja się umniejszał” (J 3,30).
Niech każdy duszpasterz wyznaczy i poda do wiadomości stały czas rozmowy duszpasterskiej, dostępnej również dla osób poszukujących i pozostających poza życiem wspólnoty. Dotrzymujmy umówionych spotkań. Zapewniajmy rozmówcy uwagę, dyskrecję i szacunek. Gdy ktoś zwraca się do nas w szczególnie trudnej chwili, szukajmy możliwości udzielenia pomocy także poza wyznaczonym terminem.
W każdym tygodniu podejmijmy przynajmniej jedną osobistą inicjatywę dotarcia do człowieka potrzebującego bliskości. Może to być odwiedzenie chorego, telefon do osoby samotnej, spotkanie z rodziną w żałobie lub spokojne zaproszenie do rozmowy kogoś, kto się oddalił. Pamiętajmy również o dalszym towarzyszeniu: zapytaniu po pewnym czasie o zdrowie, sytuację rodziny czy trudność powierzoną nam podczas spotkania.
Słuchajmy także młodych. Pozwólmy im wypowiedzieć pytania, wątpliwości i rozczarowania. Traktujmy je poważnie, odpowiadając uczciwie, cierpliwie i w świetle Ewangelii. Niech doświadczą, że w Kościele jest miejsce na szczere poszukiwanie Boga i dojrzewanie w wierze.
Uszanujmy wolność osoby, która nie przyjmie zaproszenia. Pozostawmy możliwość powrotu do rozmowy. Pomoc i życzliwość ofiarowujmy bez uzależniania ich od uczestnictwa w praktykach religijnych.
Bądźmy obecni tak, aby przez spotkanie z nami człowiek mógł odkryć, że Chrystus jest blisko i pozostaje wiernym Towarzyszem jego drogi.
- TOWARZYSZYMY WE WSPÓLNOCIE
Katolicki Kościół Narodowy realizuje swoje posłannictwo w warunkach misyjnych. Nasze wspólnoty często powstają i dojrzewają tam, gdzie osobiste świadectwo, spotkanie i cierpliwie budowane zaufanie otwierają człowiekowi drogę do życia wiarą. Nie dysponujemy takimi samymi możliwościami organizacyjnymi i utrwalonymi więziami środowiskowymi jak wiele parafii rzymskokatolickich. Dlatego nasze duszpasterstwo wymaga szczególnej gotowości wychodzenia do ludzi i rozpoznawania ich rzeczywistych potrzeb.
Niech wzorem będzie dla nas ewangeliczny sposób obecności Jezusa. Pan spotykał ludzi w ich codzienności: przy pracy, przy rodzinnym stole, w radości wesela i w bólu po stracie najbliższych. W tych spotkaniach objawiał miłość Ojca, głosił prawdę i zapraszał do przemiany życia. Podobnie nasza posługa powinna przenikać codzienność tych, do których zostaliśmy posłani.
Nie ograniczajmy więzi z wiernymi do spotkań podczas liturgii. Eucharystia jest sercem wspólnoty, a miłość, którą z niej czerpiemy, powinna znajdować przedłużenie w zainteresowaniu życiem drugiego człowieka. Dostrzegajmy radość narodzin dziecka, rodzinne rocznice, osiągnięcia młodych i owoce ludzkiej pracy. Pamiętajmy również o chorobie, utracie zatrudnienia, trudnościach małżeńskich, samotności i żałobie. Pytajmy z życzliwością, co przeżywają nasi wierni, szanując ich prywatność i gotowość do rozmowy.
Czasem początkiem głębszej więzi ze wspólnotą będzie wspólna modlitwa, innym razem odwiedziny, pomoc w codziennej trudności albo obecność przy rodzinnym wydarzeniu. Rozeznawajmy te możliwości i podejmujmy je z duszpasterską wrażliwością. Niech człowiek doświadcza, że jego życie jest dla nas ważne, a troska o niego trwa również poza murami kaplicy i świątyni.
W takim duchu kształtujmy nasze przepowiadanie. Niech będzie przeniknięte Ewangelią, zrozumiałe i bliskie doświadczeniom słuchających. Ukazujmy, jak Chrystus pomaga przeżywać rodzinne szczęście, podejmować odpowiedzialność, przebaczać, znosić cierpienie i odzyskiwać nadzieję. Dzielmy się radością wiary i odważnie zapraszajmy do życia z Bogiem. Nasza misyjna tożsamość powinna wyrażać się w czytelnym świadectwie miłości i wierności Chrystusowi.
Pierwsze spotkanie potrzebuje dalszego ciągu. Człowiek przychodzący do wspólnoty powinien móc odnaleźć w niej swoje miejsce, nawiązać relacje i otrzymać pomoc w rozwoju wiary. Zauważmy jego obecność, zaprośmy do rozmowy, pomóżmy poznać innych. Z równą troską dostrzegajmy tych, którzy od dawna są z nami, a ostatnio stali się nieobecni lub wycofani.
Niech każda parafia i misja podejmą comiesięczne spotkanie wokół Ewangelii, z czasem na pytania, rozmowę i wspólną modlitwę. Dostosujmy jego formę do warunków wspólnoty: może odbywać się w kaplicy albo w domu wiernych, którzy zechcą przyjąć innych. Nawet niewielka grupa może stać się miejscem umacniania wiary i rodzenia się odpowiedzialności za siebie nawzajem.
Nie zapominajmy tej ważnej prawdy, że Wierni świeccy współtworzą misyjne życie Kościoła. Zapraszajmy ich do dzielenia się darami, doświadczeniem i inicjatywą. Wspólnie rozeznawajmy, kto potrzebuje odwiedzin, wsparcia lub zaproszenia. Powierzajmy konkretne zadania: przyjęcie nowych osób, kontakt z samotnymi, organizowanie pomocy, wspieranie rodzin i przygotowanie spotkań. Pomagajmy wiernym odkrywać, że ich codzienna życzliwość i świadectwo mogą otworzyć komuś drogę do Chrystusa.
Otoczmy troską również osoby łączące się z nami poprzez transmisje. Dajmy im możliwość kontaktu z duszpasterzem i odnalezienia najbliższej wspólnoty. Chorym i osobom niemogącym dotrzeć do świątyni proponujmy, w miarę możliwości, osobiste odwiedziny i posługę sakramentalną.
Niech wspólna modlitwa owocuje konkretnym dobrem: obecnością przy cierpiącym, pomocą potrzebującemu, pojednaniem i wzajemną odpowiedzialnością. Budujmy wspólnoty, w których potrafimy razem dziękować za dobro i razem nieść ciężar doświadczeń, aby nikt nie pozostawał sam ze swoją radością, cierpieniem i drogą ku Bogu.
III. Aby również duszpasterz nie szedł sam
Motto i myśl przewodnia tego roku odnoszę także do nas, Umiłowani Bracia. Kapłan może doświadczać osamotnienia, zmęczenia i zniechęcenia. Potrzebuje brata, z którym może się pomodlić, porozmawiać i podzielić ciężarem odpowiedzialności. Każdy z nas jest współodpowiedzialny za to, czy nasze prezbiterium będzie wspólnotą, w której można znaleźć zrozumienie, pomoc i umocnienie w powołaniu.
Dotyczy to również kapłanów żyjących w małżeństwie. Obecność żony i dzieci jest wielkim darem, a zarazem zobowiązaniem do miłości i odpowiedzialności. Rodzina i prezbiterium stanowią różne, wzajemnie ubogacające się przestrzenie naszego życia. Troszcząc się o własny dom, pamiętajmy o braciach w kapłaństwie; podejmując obowiązki duszpasterskie, zachowujmy należną troskę o najbliższych.
Rodzina kapłana jest pierwszym miejscem jego świadectwa Ewangelii. To w codziennych relacjach z żoną i dziećmi ujawnia się prawda o naszej cierpliwości, łagodności, wierności i gotowości do przebaczenia. Rozbudzajmy w najbliższych miłość do Chrystusa poprzez dobroć, wspólną modlitwę, rozmowę i ofiarowany im czas. Miejmy pokorę przyznawania się do błędów i przepraszania. Niech nasi bliscy doświadczają w domu tej miłości, którą głosimy wiernym.
Doświadczenie życia rodzinnego przyjmujmy jako dar pomagający rozumieć ludzi powierzonych naszej opiece. Przeżywane w świetle wiary może uwrażliwiać nas na troski małżonków, trud wychowania dzieci, problemy materialne i napięcia codzienności. Korzystajmy z tego doświadczenia roztropnie, z poszanowaniem prywatności naszych rodzin i odmienności każdej ludzkiej historii.
Więź prezbiterium pielęgnujmy poprzez łagodność, wzajemny szacunek i gotowość współpracy. Dzielmy się doświadczeniem, pomagajmy w posłudze, dostrzegajmy trudności współbraci. Wystrzegajmy się rywalizacji i obojętności, które oddalają nas od siebie i osłabiają wspólne świadectwo.
Odrzućmy plotkarstwo, pochopne osądy i powtarzanie niesprawdzonych informacji. Dobre imię brata powierzono również naszej odpowiedzialności. Trudne sprawy podejmujmy uczciwie, w rozmowie z zainteresowanym i gdy wymaga tego sytuacja również w obecności biskupa. Prawda i braterska miłość zobowiązują nas zarówno do dyskrecji, jak i do odpowiedzialnego reagowania na krzywdę.
Proszę, aby każdy z nas podtrzymywał regularny, przynajmniej comiesięczny kontakt z bratem w prezbiterium. Dostrzegajmy nieobecność współbrata, pytajmy o jego zdrowie i trudności. Nie poprzestawajmy na zapewnieniu o pamięci, gdy potrzebna jest konkretna pomoc. Sami również uczmy się o nią prosić.
Nasza odpowiedzialność sięga także przyszłości Kościoła. Módlmy się o nowych, świętych i gorliwych kapłanów oraz wspierajmy dojrzewanie ich powołań. Otaczajmy alumnów życzliwością, pomagajmy im rozeznawać Boże wezwanie i dawajmy przykład wiernej, radosnej służby. Niech po naszym pokoleniu pozostanie wspólnota zdolna dalej nieść Ewangelię, a w niej kapłani wymodleni, dojrzali i pełni ewangelicznego entuzjazmu.
Jako Wasz Biskup pragnę dzielić z Wami tę drogę: słuchać, wspierać i wspólnie szukać rozwiązań. Niech żaden z nas nie pozostaje sam ze swoim ciężarem, a nasze braterstwo pomaga każdemu dochować wierności Chrystusowi.
- Wspólna droga – realizacja programu i spotkania prezbiterium
Umiłowani Bracia!
Jako Wasz Pasterz i Biskup pragnę towarzyszyć Wam w realizacji tego programu poprzez wspólną modlitwę, spotkania, rozmowę i rozeznawanie duszpasterskich potrzeb. Będziemy dzielić się doświadczeniem, dostrzegać owoce podejmowanej pracy i szukać pomocy tam, gdzie pojawią się trudności.
Proszę, aby każdy kapłan odpowiedzialny za parafię przygotowywał przed rozpoczęciem kolejnego kwartału krótki projekt działań duszpasterskich i przekazywał go do Kurii Biskupiej drogą e mailową. Opracujmy go w rozmowie ze współpracującymi wiernymi, uwzględniając rzeczywiste potrzeby wspólnoty, warunki posługi oraz możliwości kapłana.
Wystarczy jedna strona zawierająca najważniejsze zamierzenia: celebracje i nabożeństwa, katechezy i spotkania formacyjne, odwiedziny duszpasterskie, inicjatywy misyjne i pomocowe oraz działania ewangelizacyjne w mediach. Przy każdym zadaniu wskażmy termin i osoby współodpowiedzialne. Niech ten prosty plan pomaga nam zachować regularność posługi i znajdować czas również dla osób wymagających szczególnej troski.
Raz na kwartał będziemy przeżywać konferencję pastoralną prezbiterium pod moim przewodnictwem. Jej treścią będzie wspólna modlitwa, krótka refleksja formacyjna oraz rozmowa o realizacji programu. Przyjrzymy się podjętym działaniom, napotkanym trudnościom i potrzebom kolejnych miesięcy. Dzielmy się rozwiązaniami, które mogą pomóc współbraciom. Konferencje będą odbywać się stacjonarnie lub z wykorzystaniem środków komunikacji na odległość, według wcześniej przekazanego harmonogramu.
W naszym wspólnym kalendarzu zachowajmy szczególne miejsce dla naszych spotkań Prezbiterium, które odnawiają kapłańskie serca i umacniają jedność Kościoła:
- W Adwencie spotkajmy się na modlitwie i skupieniu, aby przygotować nasze serca na przyjście Pana oraz wspólnie rozeznać zadania rozpoczynającego się roku duszpasterskiego oraz przeżyć wspólnotową Wigilię.
- W Wielkim Poście podejmijmy wspólnotową odnowę poprzez słuchanie Słowa Bożego, rachunek sumienia, sakrament pokuty i braterskie pojednanie.
- Podczas dni kapłańskich, ze szczególnym uwzględnieniem Mszy Świętej Krzyżma zgromadźmy się wokół biskupa, aby odnowić przyrzeczenia kapłańskie, dziękować za dar święceń i umocnić odpowiedzialność za powierzony nam Kościół.
- 15 sierpnia, w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, zgromadźmy się w naszym Sanktuarium Maryjnym we Florencji koło Iłży, aby wraz z wiernymi zawierzyć Matce Najświętszej cały Kościół, nasze rodziny, wspólnoty i powołania.
Udział duchowieństwa w uroczystościach maryjnych 15 sierpnia w Sanktuarium we Florencji jest obowiązkowy. Proszę o odpowiednio wczesne uwzględnienie tego dnia w planach parafialnych, zawodowych i rodzinnych oraz o przygotowanie wiernych do wspólnego pielgrzymowania. Jeśli poważne przyczyny uniemożliwią kapłanowi obecność, powinien wcześniej zwrócić się do Pierwszego Biskupa Kościoła o usprawiedliwienie nieobecności.
Niech spotkania prezbiterium będą dla nas czasem duchowego umocnienia, wzajemnego słuchania i odnawiania gorliwości. Przybywajmy z gotowością wniesienia własnego doświadczenia, ale także przyjęcia słowa i pomocy współbraci.
W realizacji programu troszczmy się o wierność podjętym zobowiązaniom. Owoce nawrócenia powierzajmy Bogu, szanując wolność i tempo dojrzewania każdego człowieka.
- Idźmy razem ku Niebieskiemu Emaus
Umiłowani Bracia w Kapłaństwie Chrystusa, Osoby Konsekrowane i Ludu Boży!
Pragnę, aby każdy, kogo Bóg stawia na naszej drodze, mógł przez naszą obecność, słowo i posługę doświadczyć, że Chrystus go kocha i zaprasza do życia z Nim.
Niech Maryja, Matka Dobrego Początku, uczy nas dostrzegać człowieka i wiernie wskazywać na swojego Syna. Niech pomaga nam podejmować drogę również wtedy, gdy jesteśmy zmęczeni i nie widzimy jeszcze owoców naszej pracy.
Podejmijmy ten rok razem: z Ewangelią w sercu, odpowiedzialnością za powierzone nam osoby i gotowością wspierania siebie nawzajem. Niech wierność małym, regularnie podejmowanym zadaniom nadaje codzienny kształt naszemu zawołaniu.
Aby nikt nie szedł sam, ani człowiek szukający Boga, ani wierny trwający we wspólnocie, ani kapłan posłany, by mu służyć.
Panie Jezu,
przybliż się do nas jak do uczniów idących do Emaus.
Otwórz nasze serca na Twoje Słowo
i daj nam rozpoznać Ciebie przy łamaniu chleba.
Ucz nas dostrzegać tych, którzy potrzebują obecności.
Daj nam cierpliwość słuchania, odwagę głoszenia
i wierność towarzyszenia.
Prowadź nas razem do Twojego Królestwa
naszego Niebieskiego Emaus.
Amen.
Z serca Wam błogosławię
+ Adam Andrzej Rosiek
Pierwszy Biskup Kościoła





























































































