„Potrzeba, by On wzrastał, a ja się umniejszał.”(J 3,30)
Uroczystość Bożego Ciała przypomina nam prawdę, o której świat bardzo łatwo zapomina.
W centrum życia chrześcijańskiego nie stoi człowiek. Nie stoi kapłan, biskup. Nie stoi nawet wspólnota Kościoła. W centrum jest Chrystus.
Patrząc na tę fotografię, dostrzegamy niezwykle wymowny obraz. Monstrancja z Najświętszym Sakramentem przyciąga wzrok i staje się sercem całej sceny. Człowiek pozostaje niejako w cieniu. Nie dlatego, że jest nieważny, lecz dlatego, że jego zadaniem jest wskazywać na Tego, który jest najważniejszy.
Tak rozumieli swoją misję Apostołowie, święci. Tak rozumie ją Kościół. Każda Eucharystia jest zaproszeniem, aby na nowo uporządkować swoje życie i odpowiedzieć sobie na pytanie:
Kto naprawdę zajmuje pierwsze miejsce w moim sercu?
Czy jest nim Chrystus? Czy może moje plany, moje ambicje, moje lęki, moje sprawy? Boże Ciało przypomina nam, że Jezus nie chce być jednym z wielu elementów naszego życia. Pragnie być jego centrum. Nie po to, aby człowieka pomniejszyć, lecz po to, aby go ocalić.
Chrystus obecny w Najświętszym Sakramencie pozostaje pośród swojego ludu jako źródło wiary, nadziei i miłości. Dlatego rozpoczynając Oktawę Bożego Ciała, spójrzmy na tę fotografię jak na ikonę naszej wiary. Niech nasze oczy zatrzymają się nie na człowieku, lecz na Chrystusie. Niech wzrasta On. A my uczmy się pokory tych, którzy potrafią wskazywać na Boga.
Modlitwa
Panie Jezu Eucharystyczny, Ty pozostałeś z nami pod postacią chleba, aby być blisko każdego człowieka. Spraw, abyś zawsze zajmował pierwsze miejsce w moim sercu, w mojej rodzinie i w mojej wspólnocie. Naucz mnie żyć tak, aby inni patrząc na moje życie odkrywali nie mnie, lecz Ciebie. Niech wzrastasz we mnie każdego dnia, a ja niech uczę się pokory ucznia, który idzie za swoim Mistrzem.
