W dniu dzisiejszym Katolicki Kościół Narodowy przeżywa uroczystość świętego Charbela. Święty Charbel jest głównym patronem Katolickiego Kościoła Narodowego . Kim jest nasz święty Patron?
Charbel Makhlouf, właściwie Jusuf Antun Machluf, urodził się w 1828 r., w dzisiejszym Libanie. Pochodził z bardzo ubogiej, katolickiej rodziny. Wcześnie osierocony pewnego dnia po prostu uciekł z domu i wstąpił do zakonu. Spędził w nim dwadzieścia lat, po czym poprosił swoich przełożonych o możliwość spędzenia reszty życia w skrajnym ubóstwie i umartwieniu w eremie, czyli pustelni. Prowadził tam bardzo surowe życie, swój czas poświęcając w większości modlitwie, adoracji Najświętszego Sakramentu i ofierze Mszy świętej. Spał po trzy godziny dziennie, za poduszkę podkładał sobie drewniany klocek owinięty jedynie kawałkiem materiału, bardzo dużo pracował fizycznie. Zmarł w opinii świętości w 1898r., kilka dni po udarze mózgu doznanego w trakcie sprawowania Najświętszej Ofiary. Miał 70 lat.
Po jego śmierci nastąpił szereg cudownych znaków, które uznane zostały za potwierdzenie jego świętości. Ponad pochowanym na pustelni ciałem przez 45 nocy unosiła się poświata, która przyciągnęła do grobu rzesze ludzi. Zakonnicy postanowili więc przenieść ciało do klasztoru by ułatwić pielgrzymom dostęp do zmarłego. Po dokonaniu ekshumacji odkryli z zaskoczeniem, że ciało zachowane jest w idealnym stanie, nie dotknął go żaden rozkład. Z ciała wypływała ponadto pachnąca ciecz, podobna do oleju, pojawiająca się w niewytłumaczalny sposób. Nie zmieniło tego nawet usunięcie wnętrzności i próby osuszenia ciała. Zwłoki złożono więc w metalowej trumnie do grobowca otwartego dopiero po kilkudziesięciu latach z powodu przeciekania cudownego oleju w niektórych miejscach przez trumnę. Stwierdzono przy tym również całkowity brak rozkładu lub nawet stężenia, które występuje po śmierci.
Sparaliżowany chłopiec uzdrowiony za przyczyną św. Charbela
Przy grobie mistyka zaczęły dziać się cuda, które przypisywano jego wstawiennictwu. Dziś do miejsca jego spoczynku pielgrzymują rzesze wierzących. Mówią o Charbelu: „święty Bogiem upojony”. Zachwyca ich nie tylko moc wstawiennictwa świętego Charbela, ale i tajemnica jego życia, oddanego Bogu i całkowicie otwartego na Jego łaskę.
Święty Charbel to obecnie jeden z najpopularniejszych świętych, choć nie wszystkie fakty są powszechnie znane.
Charbel czy Szarbel?
W Polsce funkcjonują dwie formy zapisu imienia słynnego mnicha. Przez długi czas popularna była forma „Charbel”.
Pastuszek – czciciel Maryi
Święty Charbel był bardzo maryjnym świętym. Będąc jeszcze małym chłopcem ze szczególną radością obchodził maryjne uroczystości, nazywając Maryję „Naszą Panią Libanu” oraz „Naszą Panią Światła”.
Jako dziecko gdy wypasał owce, w jednej z grot umieścił obraz Maryi. Lubił tam przebywać i odmawiać różaniec. Koledzy nazwali to miejsce „grotą świętą”.
Cud lampy, czyli przemiana wody w olej
Pewnego razu Charbel poprosił dwóch młodszych braci, żeby przynieśli mu lampę napełnioną oliwą. Ci dla żartu zamiast oliwy nalali wody. Okazało się, że lampa bez problemu świeciła.
Przełożony dowiedział się o tym i czynił wyrzuty Charbelowi, że zużywa olej, który był oszczędzany dla celów liturgicznych, wtedy w Libanie był kryzys. Charbel pokornie przeprosił, bo nie wiedział, że taki zakaz istnieje, gdyż wówczas pracował w polu.
Później to wydarzenie nazwano cudem lampy.
Przepis na świętość
Charbel w swojej pustelni przez 23 lata mieszkał w bardzo małej celi. Znajdowały się tam jedynie najpotrzebniejsze przedmioty.
Jadł skromny posiłek tylko raz dziennie o godzinie 14.00. Spał maksymalnie 5 godzin, zgodnie z konstytucjami pustelników.
W Wigilię prosto do nieba
16 grudnia 1898 r. św. Charbel doznał udaru mózgu podczas Mszy św., gdy wypowiadał słowa „Ojcze prawdy. Oto Twój Syn – ofiara, aby Cię uwielbić. Przyjmij tę ofiarę”.
Przy konającym kilka dni mnichu czuwali współbracia. Nie mogli wytrzymać przeraźliwego grudniowego zimna i dziwili się, że Szarbel spędził w takiej celi 23 lata.
Mnich zmarł 24 grudnia 1898 r.
Święty Charbel był bardzo maryjnym świętym,
Olej św. Charbela – co to takiego?
Po pogrzebie Charbela jego grób emanował nadnaturalnym światłem.
Ciało nie posiadało oznak rozkładu, a nadto wydobywała się z niego dziwna ciecz o przyjemnym zapachu, która wyciekała nawet z nowego sarkofagu, gdzie przeniesiono ciało.
Olej ma cudowne właściwości. Święty Charbel znany jest z licznych cudów. W Polsce we Florencji w gminie Iłża znajduje się wiernie odwzorowana pustelnia świętego Charbela. Jest ona połączona z Sanktuarium Matki Bożej Wniebowziętej i Matki Dobrego Początku.
Święty Charbel jest świetnie znany również w świecie islamu. Ksiądz Biskup ma w zwyczaju nosić w etui telefonu zdjęcie świetego Charbela . Będąc w jednym z krajów Europejskich w aptece został zapytany przez młodego aptekarza, skąd zna “jego świetego”. Jak się okazało aptekarz był Libańczykiem, który przyjechał do Europy za chlebem a ciekawostką jest rownież to, że jest wyznawcą islamu. powiedział, że Charbel jest ich wielkim świętym, którego bardzo kochają i cenią.
Wspomnienie św. Charbela jest obchodzone w Kościele powszechnym 24 lipca, w Polsce 28 lipca z tego powodu, że w dniu 24 lipca przeżywane jest w Kościele wspomnienie obowiązkowe świętej Kingi, dlatego wspomnienie dowolne świętego Charbela zostało przeniesione na dzień 28 lipca. W tym dniu przezywamy rownież uroczystość w Katolickim Kościele Narodowym. Nie ma wątpliwości ,że święty wybrał sobie również tę cząstkę Chrystusowego Kościoła by nią się opiekować i dbać o jej duchowy wzrost. Bogu niech będą dzięki. jesteśmy bardzo szczęśliwi ,że jest z nami a my mamy tak wspaniałego orędownika.
Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis