„Pokładam nadzieję w Panu, ufam Jego słowu”. (Ps 130,5)
Panie nasz, na progu kolejnego wrześniowego tygodnia ustami Psalmisty wlewasz w nasze serca dar nadziei. Jakże trudno żyć człowiekowi, który traci nadzieję, coraz rzadziej dostrzega sens tego, co czyni, i nie wie, dokąd zmierza. Właśnie do takiego serca przychodzi dzisiaj Bóg i przypomina, że nawet pośród niepewności możemy oprzeć swoje życie na Jego słowie.
„Pokładam nadzieję w Panu”. To znaczy, że wchodząc w kolejny tydzień w imię Boga, nie muszę samotnie zmagać się z ciężarami i przeciwnościami. Mogę doświadczyć zmęczenia, słabości, a nawet chwilowego zwątpienia, ale wiem, że Pan jest przy mnie i pomoże mi powstać. I choćbym przechodził przez najciemniejszą dolinę swojego życia, zła się nie ulęknę, bo Bóg jest ze mną. On zna moje troski, widzi moje łzy i prowadzi mnie również wtedy, gdy nie potrafię jeszcze dostrzec dalszej drogi.
Niech więc nadzieja płynąca wprost od Boga ożywia naszą codzienność, umacnia nasze serca i pozwala nam z ufnością podejmować obowiązki nowego tygodnia. Niech Boża obecność przemienia każdą trudność w drogę duchowego wzrastania, a każdą chwilę zwątpienia w jeszcze głębsze zawierzenie. Błogosławionego, pełnego nadziei tygodnia!
