Niezwykła waga sakramentu namaszczenia chorych – Światowy Dzień Chorych

Kościół, idąc w ślady naszego Pana Jezusa Chrystusa, otacza szczególną troską ludzi chorych. Troska ta dotyczy całego człowieka, a więc zarówno jego sfery fizycznej, jak i duchowej. Uzewnętrznia się przede wszystkim przez fakt powierzenia człowieka chorego cierpiącemu i uwielbionemu Chrystusowi, aby go podtrzymał i zbawił. Dokonuje się to w sakramencie namaszczenia chorych, którego udziela się przez namaszczenie olejem i wypowiedzenie słów przepisanych w księgach liturgicznych .
Zasadniczym celem sakramentu namaszczenia chorych jest udzielenie specjalnej łaski chrześcijaninowi, który doświadcza różnego rodzaju trudności związanych ze stanem ciężkiej choroby lub starości . Warto zwrócić uwagę na fakt, że Katechizm Kościoła Katolickiego, przekazując naukę Kościoła w interesującym nas zakresie, podkreśla konieczność zaistnienia “ciężkiej choroby” lub “starości”. Nie powinno się “nadużywać” tego sakramentu, tzn. nie należy udzielać go ludziom młodym, którym chwilowo i nieznacznie pogorszył się stan zdrowia. Należy udzielać tego sakramentu osobom młodym czy w średnim wieku tylko wtedy, gdy ich stan zdrowia znacznie się pogorszył, natomiast osobom starszym nawet wtedy, gdy zasadniczo czują się dobrze. U ludzi starszych aktualny stan zdrowia nie musi bezpośrednio wpływać na fakt udzielenia sakramentu namaszczenia chorych, wystarczy, że są w podeszłym wieku.
Ludzie, których dotknęła ciężka choroba lub dożyli starości, powinni przyjąć namaszczenie chorych. W księdze opisującej sposób udzielania sakramentu chorych oraz omawiającej sam sakrament zapisano: Człowiek niebezpiecznie chory potrzebuje szczególnej łaski Bożej, aby pod wpływem lęku nie upadł na duchu i podlegając pokusom nie zachwiał się w wierze. Dlatego Chrystus w sakramencie namaszczenia daje swoim wiernym, dotkniętym chorobą, potężną moc i obronę.
Katechizm Kościoła Katolickiego wymienia określone korzyści, jakich doznaje człowiek przyjmujący ten sakrament:

– podstawową łaską, jaką niesie, jest łaska umocnienia, pokoju i odwagi, by przezwyciężyć trudności związane ze stanem ciężkiej choroby lub niedołęstwem starości; łaska ta jest darem Ducha Świętego, który odnawia ufność i wiarę w Boga, umacnia przeciw pokusom złego ducha, przeciw pokusie zniechęcenia i trwogi przed śmiercią; jest ona wsparciem, które ma prowadzić chorego do uzdrowienia duszy oraz, jeśli jest taka wola Boża, również i ciała; ponadto, jeśli nie mógł on wcześniej skorzystać z sakramentu pokuty, otrzymuje łaskę przebaczenia grzechów ;
– dzięki łasce tego sakramentu chory otrzymuje siłę i dar głębszego zjednoczenia z męką Chrystusa; jest on jakby konsekrowany, by przynosić owoc przez upodobnienie do odkupieńczej śmierci naszego Zbawiciela; cierpienie będące następstwem grzechu pierworodnego otrzymuje nowe znaczenie – staje się uczestnictwem w zbawczym dziele Chrystusa ;
– przyjmujący ten sakrament łączą się dobrowolnie z męką i śmiercią Jezusa, przysparzając dobra Ludowi Bożemu – łaska eklezjalna; celebrując ten sakrament, Kościół we wspólnocie świętych wstawia się w intencji chorego, a chory ze swej strony przyczynia się do uświęcenia Kościoła i do dobra wszystkich ludzi, dla których Kościół cierpi i ofiaruje się przez Chrystusa Bogu Ojcu (por. KKK nr 1522);
– skoro namaszczenia chorych udziela się tym, którzy cierpią z powodu ciężkiej choroby i niedołęstwa związanego z podeszłym wiekiem, tym bardziej jest on przeznaczony dla osób zbliżających się do kresu życia, nazwano go nawet “sakramentem odchodzących”; poprzez namaszczenie chorych dopełnia się rozpoczęte przez chrzest dzieło naszego upodobnienia do Misterium Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa .
Na podstawie powyższych treści łatwo uświadomić sobie wielkie znaczenie, jakie namaszczenie chorych ma zarówno dla ciężko chorego, jak i osoby starszej.

Sakrament ten nie działa jednak automatycznie, niezależnie od dyspozycji osoby go przyjmującej. Niezbędna jest wiara w Boga i jego działanie w Kościele poprzez sakramenty święte.