Ks. prof. Józef Tischner ukazywał otwartą, pogodną i nieobojętną twarz Kościoła

Ks. prof. Józef Tischner ukazywał otwartą, pogodną i nieobojętną twarz Kościoła – pisze bp Damian Muskus OFM w 20. rocznicę śmierci autora „Etyki solidarności”. Wybitny kapłan i filozof zmarł 28 czerwca 2000 roku w wyniku choroby nowotworowej.

„Przed laty odszedł człowiek, którego pasją było naprawianie relacji międzyludzkich, czyli – jak mawiał – by między ludźmi „było jak trza”. By miłość znowu była miłowana, by wolność na nowo stała się szczęsnym darem, by powszechnie słyszano szept nadziei, która mówi: „jutro będzie lepiej”, by spotkanie z proboszczem umacniało tracących wiarę…”

Ks. Józef Tischner „swoim życiem i postawą ukazywał otwartą, pogodną, nieobojętną twarz Kościoła”. „Odważnie, nierzadko za cenę odrzucenia, zapraszał do myślenia. Cierpiał, dostrzegając deficyt rozumu w polskim krajobrazie. Wchodził na drogi i bezdroża współczesnego świata i – niezmiennie zachwycony Bogiem i drugim człowiekiem – budował mosty, uczył trudnej sztuki dialogu mimo różnic, towarzyszył podążającym w kierunku dobra” .

„Nie ma go z nami już 20 lat, ale jego myśl żyje i wciąż tłumaczy nam manowce współczesnego świata. Człowiek, filozof, ksiądz i jeszcze do tego prorok!?

Józef Tischner urodził się w 1931 r. w Starym Sączu. Był dziekanem Wydziału Filozoficznego Papieskiej Akademii Teologicznej, wykładowcą filozofii dramatu w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie. Do najbardziej znanych, tłumaczonych na wiele języków, książek należą “Myślenie według wartości”, “Polski kształt dialogu”, “Etyka solidarności”.

Brał udział w słynnym zjeździe “Solidarności” w gdańskiej hali “Olivii”, gdzie – jako nieoficjalny kapelan związku – odprawiał Msze św. i głosił homilie. Jego książka “Etyka solidarności” stała się niemalże dokumentem programowym tego oddolnego ruchu odrodzenia społecznego.

W pierwszą niedzielę miesiąca w sierpniu każdego roku odprawiał dla górali słynne Msze św. niedaleko Turbacza. Nabożeństwa te gromadziły tysiące ludzi.

W latach 90. był jednym z pierwszych katolickich autorów w Polsce, którzy zajęli się ideami liberalnej demokracji. Próbował pokazać, że jako podstawa porządku życia państwowego i gospodarczego nie musi kłócić się z chrześcijaństwem.

Był członkiem Komitetu Doradczego Unii Wolności, założycielem i prezesem Instytutu Nauk o Człowieku w Wiedniu. W 1999 roku otrzymał Order Orła Białego – najwyższe polskie odznaczenie.

Jako filozof interesował się przede wszystkim problemami istnienia i teorii wartości, ale nie stronił od publicystyki, starając się dotrzeć swoimi przemyśleniami o Polsce, chrześcijaństwie i Kościele do jak najszerszego grona odbiorców. Był postacią bardzo popularną, obecną w mediach. Przez lata publikował w “Tygodniku Powszechnym” i “Znaku”.

Wielką popularnością cieszyły się przeprowadzane przez Jacka Żakowskiego telewizyjne rozmowy pt. “Tischner czyta Katechizm” oraz ich książkowa wersja. Bestsellerem okazała się także jego “Historia filozofii po góralsku”, pełna humoru a także miłości wobec Podhala.

Zmarł 28 czerwca 2000 r. w wieku 69 lat, po kilkuletnich zmaganiach z chorobą nowotworową. Został pochowany w Łopusznej k. Nowego Targu.

„Niech mnie grzebią w Łopusznej na cmentarzu między ludźmi, a nie szukają miejsca przy kościele. I bez przemówień. Na drugi dzień zrobią akademię i zanudzą towarzystwo” – napisał przed śmiercią kapłan.

Uroczystości pogrzebowe odbyły się w niedzielę 2 lipca najpierw w Krakowie, a potem w Łopusznej, gdzie – zgodnie z wyrażoną wolą – spoczął na tamtejszym cmentarzu.

Pozostawił po sobie kilkadziesiąt książek, dziesiątki audycji radiowych i telewizyjnych, wiele tysięcy słuchaczy, którzy uczęszczali na jego wykłady i kazania. Wciąż ukazują się nowe zbiory jego niepublikowanych wcześniej tekstów.

Facebooktwitteryoutubeinstagram
Facebooktwitter

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.