III Niedziela Adwentu – 15.12.2019

‘CZY TY JESTEŚ TYM, KTÓRY MA PRZYJŚĆ, CZY   TEŻ INNEGO MAMY   OCZEKIWAĆ”  (Mt 11, 3).

 

Jan Chrzciciel za pośrednictwem uczniów kieruje do Jezusa pytanie. Wydaje się bardzo uzasadnione. Jan przebywa w tym czasie w więzieniu. Docierały do niego różne wieści, często nie pokrywały się z jego wyobrażeniami  o Mesjaszu. Dla Jana   oczekiwany Mesjasz to jakiś  zwycięski sędzia, jakiś surowy  władca, to twórca  nowego porządku na ziemi. Tymczasem Jezus okazuje się zupełnie innym. Jest cichy i pokornego serca, jest  bezgranicznie dobry, pełen miłości i miłosierdzia. To Janowi się nie zgadzało.  Stąd posyła swoich uczniów  do Jezusa ze zdecydowanym pytaniem;  CZY TY JESTEŚ TYM, KTÓRY MA PRZYJŚĆ, CZY TEŻ MAMY INNEGO OCZEKIWAĆ ?

I tu dostrzegamy, że Jezus nie daje jasnej, precyzyjnej, bezpośredniej odpowiedzi.  Jego czyny dają o Nim świadectwo.  One są Jego wizytówką. Przez czyny, a zatem przez cuda, Jezus najlepiej realizował proroctwa Starego Testamentu. Przez cuda, które u jednych budziły podziw, a u innych stawały się zgorszeniem. Niemniej jednak one określały osobę Jezusa Chrystusa. Podobnie jak Jan, także i my – ludzie XXI wieku – mamy to wszystko przyjąć, trzeba nam się na te czasy otworzyć i zająć , tam gdzie Boża Opatrzność nas postawi  należna postawę.

Ma to być postawa wierzącego i ufającego Chrystusowi ucznia.  Wprawdzie Jan stawiał pytania,  niemniej jednak nigdy nie wątpił w Jezusa Chrystusa. Przy różnych okazach dawał o Nim wspaniałe świadectwa. Dostrzegając przechodzącego Jezusa wobec wszystkich zgromadzonych mówi wyraźnie; OTO  BARANEK BOŻY, KTÓRY GŁADZI GRZECHY ŚWIATA.  Na innym miejscu powie, że Jezus jest DROGĄ,  PRAWDĄ  i  ŻYCIEM.  A  kiedy toczono dysputy co do osoby Jana, on z całą pokorą wyzna; NIE JESTEM MESJASZEM ALE ZOSTAŁEM PRZED NIM POSŁANY…  POTRZEBA, ABY ON WZRASTAŁ, A JA SIĘ UMNIEJSZAŁ.   Według proroka z nad Jordanu, Jezus z Nazaretu to Zbawca ludzkości, jedyna nadzieja nieszczęśliwego i grzesznego świata.

Każdy z nas, każdy na swój sposób powinien być dla innych Janem Chrzcicielem.  Każdy z nas ma niejako obowiązek ukazywać Chrystusa, który jak mówi nam Ewangelia na trzecią niedzielę, niewidomym otwierał oczy, chromym przywracał zdrowe nogi, leczył trędowatych.  Jest rzeczą oczywistą, że takie rzeczy może czynić tylko Bóg. Tylko Jezus czynił takie cuda  i  nie dlatego, aby zyskiwać poklask i rozgłos, ale aby udowodnić, ze to On jest obiecanym Zbawicielem świata, że przyszedł aby SZUKAĆ I ZBIERAĆ CO BYŁO ZGINĘŁO i  że NIE CHCE   ŚMIERCI  GRZESZNIKA, ALE ABY SIĘ NAWRÓCIŁ I ŻYŁ.

Właśnie w okresie Adwentu oglądamy takiego Chrystusa. Chrystusa, nie Króla, nie sędziego, nie założyciela nowego porządku społecznego, ale  CHRYSTUSA ZBAWCĘ.

W Ewangelii, którą dziś słuchamy, Jezus dowartościował osobę  Jana Chrzciciela, który – jak słyszymy – stanął w swojej prostocie i stanowczością swego   życia.  Nie zmieniał swoich poglądów. Nie był liściem na  wietrze. Był wiernym i spełniał jedno; PRZYGOTOWYWAŁ DROGĘ  DO LUDZKICH SERC.

Swoją misję urzeczywistniał do końca. W pełni świadomy zadania, wiedział, że wobec Boga nie jest godzien nosić mu sandałów, co zwykle czynił sługa swego pana. Jan nie waha się głosić, że wobec  Jezusa on nie ma  żadnego znaczenia.  On wskazuje nam drogę, jaką powinniśmy kroczyć. ON JEST TYM, O KTÓRYM NAPISANO; OTO JA POSYŁAM MEGO WYSŁAŃCA PRZED TOBĄ, ABY CI PRZYGOTOWAŁ DROGĘ.

DRODZY ! Prostujmy drogi tych, co ulegli złym nałogom, zasypujmy przepaści egoizmu, samolubstwa, niechęci i nienawiści do drugich. Starajmy się wykonywać uczynki miłosierdzia i miłości. A głównie dajmy dobry przykład chrześcijańskiego życia. Oby we wszystkim Chrystus był uwielbiony, aby Jego ofiara życia nie poszła na marne, abyśmy dla innych stali się przyczynkiem do zbawienia.

TRWAJCIE CIERPLIWIE,  BRACIA, AŻ DO PRZYJŚCIA PANA… NIE USKARŻAJCIE SIĘ, BRACIA,  JEDEN NA DRUGIEGO, BYŚCIE NIE POPADLI POD SĄD.  Prośmy o dary Ducha Świętego, o światło dla życia, abyśmy mogli spotkać w pełni Jezusa.

Dzisiejsza niedziela, to NIEDZIELA  RADOŚCI !  Radości   z powodu nadchodzących Świat. Ta radość dość znacząco wybrzmiewa z Księgi proroka Izajasza; NIECH SIĘ ROZWESELI PUSTYNIA I SPIECZONA ZIEMIA. OTO BÓG PRZYCHODZI, ABY WAS ZBAWIĆ !  Prawdziwa radość wypływa z dobroci serca, które  potrafi kochać, i z czystego sumienia.  Uważajmy na to, aby w przedświątecznej bieganinie i szaleństwa zewnętrznych przygotowań czy zakupów  nie pozostał nam jedynie niesmak i smutek. Prawdziwa Boża radość daje życie  – smutek natomiast je paraliżuje. RADUJMY SIĘ ZATEM, BO PAN JEST BLISKO !

 

+ Andrzej Lipiński

 

 

Facebooktwitteryoutubeinstagram
Facebooktwitter

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.